Marek wrócił z wieczornej zmiany i rzucił klucze na komodę tak, jakby ważyły pół tony. Laura zmywała naczynia, kiedy powiedział, nie patrząc na nią:
— Od poniedziałku mamy osobny budżet. Chcę odkładać na samochód, a ty ciągle wydajesz na niewiadomo co.

Odwróciła się, wycierając ręce w ręcznik. Nie zapytała „dlaczego”, nie zacisnęła ust, nie zaczęła się tłumaczyć. Po prostu skinęła głową:
— W porządku.

Marek czekał na awanturę, był przygotowany na łzy i pretensje. Ale Laura zakręciła wodę, starannie złożyła ręcznik i wyszła z kuchni. Stał, patrząc za nią, czując, że coś poszło nie tak, choć przecież dostał dokładnie to, czego chciał.

Następnego dnia nie zapytała, ile zostawi na jedzenie. Nie poprosiła o pieniądze na nową kurtkę dla Klary, ich piętnastoletniej córki, która przechodziła teraz trudny okres dorastania — szybko rosła, ubrania robiły się za małe, a i gust zmieniał się z tygodnia na tydzień.

Klara rano stała cicho przy lustrze, obracając w dłoniach starą kurtkę i próbując naciągnąć rękawy, które ledwo sięgały do połowy przedramienia. Laura tylko łagodnie powiedziała:
— Wytrzymaj jeszcze trochę, kochanie. Poradzimy sobie.
Córka westchnęła, ale nie zrobiła sceny — czuła napięcie w domu, choć nikt niczego nie tłumaczył.

*

Marek zobaczył, jak Klara wychodzi z mieszkania w zbyt cienkiej, za krótkiej kurtce, i poczuł nieprzyjemne ukłucie pod żebrami. Ale szybko to odsunął.
Każdy za siebie. Niech się uczy szanować pieniądze, pomyślał, planując już swój przyszły samochód.

Laura pracowała w piekarni, wstawała o piątej rano i wracała do domu z mąką pod paznokciami. Zarabiała niewiele. Przeliczyła swój budżet, podzieliła go na siebie i Klarę, wykreślając z niego wszystko, co dotyczyło Marka. Nawet jego ulubioną poranną kiełbasę.

W sobotę rano zadzwoniła Gabriela, matka Marka:
— Synku, wpadnę dziś do was. Będę koło trzeciej.

Marek zgodził się bez zastanowienia. Mama zawsze przyjeżdżała jak święto — głośno, z oczekiwaniem gościnnego przyjęcia. Odłożył telefon i zawołał do Laury:
— Mama przyjeżdża, na trzecią!

Laura siedziała przy stole z notesem, coś liczyła. Podniosła wzrok, kiwnęła głową. Marek czekał, aż pobiegnie do kuchni i zacznie krzątać się po domu. Ale ona wróciła do swoich zapisków. On zmarszczył brwi:
— Czemu nic nie gotujesz?

*

Laura tylko kliknęła długopisem i spokojnie zanotowała kolejną liczbę.
— Nic nie gotuję — odpowiedziała równym tonem. — Mamy osobny budżet. Ty swoich zakupów nie zrobiłeś.

Marek otworzył usta, ale słowa nie chciały przejść przez gardło. Przyzwyczaił się, że stół nakrywa się „sam” — nawet kiedy nie dawał ani złotówki.
— Ale… mama przyjeżdża — mruknął, jakby to wszystko wyjaśniało.
— Wiem — skinęła głową Laura i wróciła do notatek.

Klara wychyliła się z pokoju, znów w tej samej przykrótkiej kurtce.
— Mamo, wychodzę. Po zajęciach mamy próbę, wrócę później.
— Dobrze, kochanie. Weź termos, zimno jest — Laura podała jej mały termos z gorącą herbatą.

Klara uśmiechnęła się lekko — wdzięcznie, ale i trochę smutno — i wyszła.

Marek patrzył za nią i coś ciężkiego osiadło mu w piersi. Przypomniał sobie jej czerwony nos, kiedy wróciła poprzedniego dnia zmarznięta, lecz milcząca. Jednak odsunął tę myśl.

— I co ja powiem mamie? Że mamy pustą lodówkę? — syknął z irytacją.
Laura wzruszyła ramionami:
— Powiedz prawdę. Mamy osobno. Ja za ciebie nie odpowiadam.

Kiedy Gabriela weszła do mieszkania, brak zapachu jedzenia uderzył ją od progu. Ani rosołu, ani pieczeni, ani ciasta — niczego.

— Synu, a gdzie jedzenie?! — zapytała, zdejmując płaszcz. — Wy chorzy jesteście?
Marek speszył się:
— Po prostu… nie zdążyliśmy.

*

Gabriela weszła do kuchni — i pierwszy raz od lat zobaczyła zupełnie pusty stół.
Spojrzała na Laurę:
— Córeczko, co się stało? Przecież zawsze gotujesz jak dla całej armii!

Laura spokojnie zdjęła fartuch.
— Gotuję z tego, co mam w swoim budżecie. W tym tygodniu wystarczyło tylko na mnie i Klarę.

Gabriela odwróciła się do syna.
— Marek?
Poczuł się, jakby znowu miał dwanaście lat i dostał reprymendę za głupotę.
— Postanowiliśmy… prowadzić finanse osobno…

— Osobno? — uniosła brwi. — Czyli przez dwadzieścia lat żyłeś na mnie, potem po trochu na żonie, a teraz będziesz to robił na raty?!

Marek zapłonął:
— Mamo! To co innego! Chcę odkładać na samochód!
— A po co ci samochód, skoro w domu nawet obiadu nie ma?! — ucięła ostro.

Laura delikatnie uśmiechnęła się — nie złośliwie, raczej z cichym zmęczeniem.

Po niezręcznej herbacie Gabriela wyszła, potrząsając głową. Drzwi zamknęły się miękko, a w mieszkaniu zapadła gęsta cisza.

Marek stał w kuchni jak zagubiony.
— Mogłaś… chociaż dziś… — zaczął, ale Laura przerwała mu łagodnie:
— Marek, to były twoje zasady. Ja się tylko do nich stosuję.

Spojrzał na jej dłonie, na drobne ślady mąki na fartuchu, na pustą lodówkę.
I pierwszy raz zrozumiał, że:
Nie rozdzielił budżetu. Rozdzielił coś między nimi.

— Laura… — głos mu zadrżał. — Przywróćmy to, jak było…

*

Pokręciła głową.
— Nie, Marek. „Jak było” oznaczałoby, że znowu wszystko dźwigam sama. A ja już nie mogę. Jeśli chcesz coś zmienić — zacznij od siebie.

Opuścił wzrok. Wczorajszy wymarzony samochód nagle wydał się dziecinną zachcianką.

— Postaram się — wyszeptał.

Laura odwiązała fartuch i odwróciła się do niego.
— Zacznij od śniadania. Jesteś głodny. Idź do sklepu. Kup to, co lubisz. Za swoje.

Marek spojrzał na nią i zobaczył w jej spokoju stalową determinację, której wcześniej nie dostrzegał.

Wziął portfel.
Pierwszy raz od lat — naprawdę wziął odpowiedzialność.

A kiedy wyszedł z mieszkania, Laura zamknęła drzwi i pozwoliła sobie na długi, głęboki wydech.
Nie ulgę. Raczej początek czegoś nowego —
czegoś, co dawno powinna była zrobić.